Κατηγορίες

Η βασιλική δρυς του Παπαδιαμάντη και ο τόπος με τις αρχαίες ελιές του Ευαγγελίου

Η βασιλική δρυς του Παπαδιαμάντη και ο τόπος με τις αρχαίες ελιές του Ευαγγελίου

To Πάσχα είναι συνυφασμένο με την άνοιξη, τον θάνατο και την αναγέννηση της φύσης. Ανάσταση, η ζωή που νικά τον θάνατο. Ξαναδιαβάζουμε αυτές τις μέρες πάντα τον Παπαδιαμάντη. Ο ποιητής Χριστόφορος Λιοντάκης (1945-2019), ο οποίος μας χάρισε πριν από δέκα χρόνια μια εξαιρετική ανθολογία, υπό τον τίτλο Ερωτικός Παπαδιαμάντης, γράφει: «Η φύση είναι ένα άλλο μεγάλο καταφύγιο. Μέσα στη φύση ο Παπαδιαμάντης εκστασιάζεται όπως ένας μυστικός μπροστά σε ένα θείο όραμα. Ηλεκτρίζεται, της αφήνεται και του αφήνεται, την αφομοιώνει και τον αφομοιώνει. Γίνονται ένα. Θρησκεύεται και εκκλησιάζεται μέσα στην ιεροτελεστία της φύσης. Βιώνει τη χριστιανική θρησκεία μέσα από το τελετουργικό της ορθοδοξίας. Ο κατεξοχήν φιλέορτος παθιασμένος υμνωδός έχει κάτι από την απλότητα και τη χάρη των πρώτων χριστιανών. Δεν είναι ούτε ζηλωτής, ούτε θρησκόληπτος, ούτε ευσεβιστής.

Γοητεύεται από τα ναΰδρια, τα μονύδρια και τις υπαίθριες τελετές υπό το φως της Σελήνης, των άστρων και των κεριών, όπου όλα συγχωρούνται και μιλιούνται, παλιές και νέες λατρείες σμίγουν, ο Διόνυσος, ο Άδωνις και ο Χριστός συνυπάρχουν, ο συμβατικός χρόνος καταργείται και λειτουργεί το θαύμα».

YΠO THN BAΣΙΛΙΚΗΝ ΔΡΥΝ

Όταν παιδίον διηρχόμην εκεί πλησίον, επί οναρίου οχούμενος, διά να υπάγω να απολαύσω τας αγροτικάς μας πανηγύρεις των ημερών του Πάσχα, του Αγίου Γεωργίου και της Πρωτομαγιάς, ερρέμβαζον γλυκά μη χορταίνων να θαυμάζω περικαλλές δένδρον μεμονωμένον, πελώριον, μίαν βασιλικήν δρυν.

Οποίον μεγαλείον είχεν! Οι κλάδοι της χλωρόφαιοι, κατάμεστοι, κραταιοί· οι κλώνοι της γαμψοί ως η κατατομή του αετού, ούλοι ως η χαίτη του λέοντος, προείχον αναδεδεμένοι εις βασιλικά στέμματα. Και ήτο εκείνη άνασσα του δρυμού, δέσποινα αγρίας καλλονής, βασίλισσα της δρόσου...

Διαβάστε ολόκληρο το διήγημα «Υπό την βασιλικήν δρυν» πατώντας εδώ.

Το διήγημα «Υπό την βασιλικήν δρυν» δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στις 31 Μαρτίου 1901 στο περιοδικό Παναθήναια. Περιλαμβάνεται στον Ερωτικό Παπαδιαμάντη (ανθολόγηση: Χριστόφορος Λιοντάκης, Εκδόσεις Πατάκη, 2010), αλλά και στα Πασχαλινά Διηγήματα (Εκδόσεις Πατάκη, 2007).


Στo Αναγνωστικό των Ευαγγελίων, ο Θεσσαλονικιός πεζογράφος και μεταφραστής Αλέξανδρος Κοσματόπουλος μας βοηθά να κατανοήσουμε σε βάθος τα κείμενα των Ευαγγελίων, την ιστορία που αφηγούνται κάθε φορά και το νόημά της: «Τα Ευαγγέλια, με την αμεσότητα που χαρακτηρίζει τον λόγο τους, βρίσκονται πάντα μπροστά μας, και θα βρίσκονται μπροστά μας μέχρι συντελείας του αιώνος. Μπροστά μας και ως προς τον χρόνο και ως προς το νόημα. [...] Μέσα στους αιώνες τα Ευαγγέλια προσεγγίστηκαν με ποικίλους τρόπους, αλλά η εποχή μας προσφέρει τη δυνατότητα μιάς πιο ειλικρινούς προσέγγισης, ακριβώς λόγω της γύμνιας της από ιδεολογικά σχήματα και προσχήματα, και της έλλειψης νοήματος στη ζωή των ανθρώπων».

Η ΝΥΧΤΑ ΤΗΣ ΓΕΘΣΗΜΑΝΗ
[Κατά Ματθαίον 26, 36-46]

Τότε έρχεται ο Ιησούς μαζί τους σε ένα χωριό που ονομάζεται Γεθσημανή, και λέγει στους μαθητές του· «Καθίστε εδώ ώσπου να πάω παρέκει να προσευχηθώ». Και αφού παρέλαβε τον Πέτρο και τους δύο γιούς του Ζεβεδαίου, άρχισε να λυπάται και να αδημονεί. Τους λέγει τότε· «Περίλυπη είναι η ψυχή μου μέχρι θανάτου. Μείνετε εδώ και αγρυπνείτε μαζί μου». Και αφού απομακρύνθηκε λίγο έπεσε με το πρόσωπο στη γη και έλεγε προσευχόμενος· «Πατέρα μου, αν είναι δυνατόν, ας αποφύγω αυτό το ποτήρι. Πλην, όχι όπως θέλω εγώ αλλά όπως θέλεις εσύ». Έρχεται μετά στους μαθητές και τους βρίσκει να κοιμούνται, και λέγει στον Πέτρο· «Δεν μπορέσατε ούτε μία ώρα να αγρυπνήσετε μαζί μου; Αγρυπνείτε και προσεύχεσθε, για να μην μπείτε σε πειρασμό. Το πνεύμα είναι πρόθυμο, αλλά η σάρκα αδύναμη». Και για δεύτερη φορά πάλι απομακρύνθηκε και προσευχόταν λέγοντας· «Πατέρα μου, αν δεν είναι δυνατόν να αποφύγω να πιώ αυτό το ποτήρι, ας γίνει το θέλημά σου». Και πάλι ήρθε και τους βρήκε να κοιμούνται, γιατί τα μάτια τους ήταν βαριά. Και αφήνοντάς τους πάλι πήγε για τρίτη φορά να προσευχηθεί, και είπε τα ίδια λόγια. Τότε έρχεται στους μαθητές του και τους λέγει· «Κοιμάστε λοιπόν και αναπαύεσθε. Ιδού έφτασε η ώρα και ο Υιός του ανθρώπου θα παραδοθεί σε χέρια αμαρτωλών. Σηκωθείτε να φύγουμε. Να, πλησιάζει εκείνος που θα με παραδώσει».

Μετά τον Μυστικό Δείπνο ο Ιησούς και οι μαθητές του διαβαίνουν τον χείμαρρο των Κέδρων με τα νερά κόκκινα απ’ τις θυσίες των ζώων, και έρχονται όπως συνήθιζαν στον τόπο με τις αρχαίες ελιές που λεγόταν Γεθσημανή, και σημαίνει στα εβραικά ελαιοτριβείο. Πλησίαζε πλέον η ώρα της εξουσίας του σκότους (Λουκ. 22, 53).

Μέσα στην ατέλειωτη νύχτα της Γεθσημανή, ο Υιός του ανθρώπου καλείται να επωμισθεί μόνος εκείνος τις ανομίες ολόκληρης της ανθρωπότητας, και να φανερώσει την αγάπη του Θεού και Πατρός. Είναι η πιο δραματική ώρα για τον Ιησού, και η προσευχή του απηχεί όλη την ένταση που κατέχει την ψυχή του· Πάτερ μου, ει δυνατόν εστι, παρελθέτω απ' εμού το ποτήριον τούτο· πλην ουχ ως εγώ θέλω, αλλ' ως συ (Ματθ. 26, 39).

Διαβάστε ολόκληρο το κεφάλαιο «Η νύχτα της Γεσθημανή» πατώντας εδώ.

Ðñïçãïýìåíï
Åðüìåíï


Page generated: 22/10/2021 08:56:22