ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΓΙΑ CLICK INSIDE

Κατηγορίες

Οι πολλές όψεις του ίδιου φεγγαριού - Με αφορμή το βιβλίο «Η Λούση Λου είναι μια από μας» του Σταμάτη Κεσόγλου

Οι πολλές όψεις του ίδιου φεγγαριού - Με αφορμή το βιβλίο «Η Λούση Λου είναι μια από μας» του Σταμάτη Κεσόγλου

Γράφει ο Φίλιππος Μανδηλαράς

Ξεκινώντας το νέο βιβλίο του Σταμάτη Κεσόγλου και μπαίνοντας στον κόσμο που χτίζει με αργά και επαναλαμβανόμενα, ξάγρυπνα βήματα στο πρώτο κιόλας κεφάλαιο, όπου «οι νύχτες δεν είναι μόνο για ύπνο», άρχισε να σχηματίζεται στο μυαλό μου ένα μυστηριακό τοπίο σαν αυτό ενός ομιχλώδους δάσους όπου ο περιπατητής προχωράει με δικό του ρίσκο, γνωρίζοντας ότι ο κίνδυνος ελλοχεύει παντού αλλά, κατά έναν παράδοξο τρόπο, είναι καλοδεχούμενος γιατί αποτελεί ακόμα μια εμπειρία στο άθροισμα των εμπειριών που συνιστούν τη ζωή.

Μ’ αυτό τον τρόπο, ο αφηγητής της ιστορίας μάς ξεναγεί στον κόσμο αυτού που ονομάζει αφεντικό του, του Τζον Ρότζερς, κάτοικου Αγγλίας, απογόνου ευγενών προγόνων και Κυνηγού Φαντασμάτων.

Παράξενο επάγγελμα, μα την αλήθεια, μα ακόμα πιο παράξενη η συνθήκη, κατά την οποία ο Τζον Ρότζερς είναι ένας κυνηγός φαντασμάτων που δεν έχει κυνηγήσει ποτέ του φάντασμα γιατί, πολύ απλά, τα φαντάσματα έχουν εκλείψει πλέον στο μακρινό μας 1963, έτος μεταβατικό μέσα στη ροή του χρόνου, κατά το οποίο ο άνθρωπος είχε αρχίσει να πιστεύει σοβαρά ότι το φεγγάρι δεν είναι ένας τόπος όπου μόνο μάγισσες μπορούν να φτάσουν για να το αρμέξουν, αλλά μπορεί κι ο ίδιος να πάει να το εξερευνήσει. Το θέμα, όμως, είναι αν πράγματι ήθελε ο κύριος Ρότζερς να πιάσει φάντασμα και, κυρίως, ο Σεβαστιανός, ο 19χρονος υπηρέτης του, τις σκέψεις, τις ονειροπολήσεις και τις υπαρξιακές ανησυχίες του οποίου παρακολουθούμε διαρκώς ενόσω μας αφηγείται τις απέλπιδες προσπάθειες του ιδιόρρυθμου αφεντικού του να βρει ένα φάντασμα για να κυνηγήσει, να πιάσει και να εξολοθρεύσει. 

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο και ακροβατώντας μονίμως ανάμεσα σ’ ένα επικίνδυνο και σκοτεινό όνειρο που ποτέ δεν καταλήγει να γίνει εφιάλτης, και στην πραγματικότητα που κυλά ανάμεσα στα δάχτυλα σαν το ασπράδι από τα ωμά αυγά που τρώει ο κύριος Ρότζερς για πρωινό (τέσσερα τον αριθμό, παρακαλώ), ο Σεβαστιανός βρίσκει τη λύση: θα αποταθούν σε έναν ντετέκτιβ ώστε να βρει το φάντασμα που θα κυνηγήσουν!

Κι έτσι γίνεται. Αφεντικό και υπηρέτης επισκέπτονται τον –εξίσου ιδιόρρυθμο με τον κύριο Ρότζερς, αλλά πολύ πιο πρακτικό και γήινο– κύριο Που με τη γαμψή μύτη, τα κάπως πεταχτά αυτιά, το ξεθωριασμένο γαλάζιο στα μάτια και τον μισό αιώνα ζωής, και τον πείθουν να βρει ένα φάντασμα.

Κάπου εδώ και μέχρι να εμφανιστεί ο κύριος Που, φέρνοντας το νέο πως βρέθηκε επιτέλους ένα φάντασμα για τον κυνηγό φαντασμάτων, θα κάνουμε ένα μουσικό διάλειμμα.

Το κομμάτι που θα ακούσετε εδώ https://www.youtube.com/watch?v=qh-jVXyn5CM&ab_channel=TheCure-Topic έρχεται από το κάπως λιγότερο μακρινό 1980 και σχετίζεται τόσο πολύ με το ύφος του μυθιστορήματος του Σταμάτη Κεσόγλου, που μοιάζει να γράφτηκε γι’ αυτό: απειλητική εισαγωγή, σκοτεινός ήχος, αργός, βασανιστικός ρυθμός ανάπτυξης, επαναλαμβανόμενο δαιδαλώδες μοτίβο, μυστήριο, ομίχλη και γκοθ ύφος. Πρώιμοι Cure στο «A Forest», από το οποίο δεν ξεπηδούν μεν φαντάσματα αλλά μόνο μια γυναικεία φωνή στο δάσος: «I hear her voice calling my name/ The sound is deep in the dark/ I hear her voice and start to run/ Into the trees Into the trees.// Suddenly I stop but I know it's too late/ I'm lost in a forest all alone/ The girl was never there/ It's always the same/ I'm running towards nothing again and again and again and again».

Μπορεί όμως στο δάσος του τραγουδιού να μη βρίσκει ποτέ ο αφηγητής το κορίτσι που ακούει και να τρέχει χαμένος προς το τίποτα ξανά και ξανά και ξανά και ξανά, στο μυθιστόρημα όμως που μας ενδιαφέρει, ο αφηγητής, μεταμφιεσμένος σε βοηθός κυνηγού εντόμων (γιατί για κάθε ζωντανό οργανισμό στον κόσμο υπάρχει κι ο κυνηγός του), δε θα αργήσει να χτυπήσει την πόρτα του κοριτσιού. Ναι, καλά καταλάβατε – ήρθε η ώρα να εμφανιστεί η ηρωίδα, που συμβαίνει να είναι και το φάντασμα που τόσο απελπισμένα ψάχνει ο κύριος Ρότζερς!

«Καλησπέρα σας, αγαπητή Λούση Λου» λέει με θάρρος ο αφηγητής Σεβαστιανός, όταν καταλαβαίνει ότι ο αφεντικός του δεν πρόκειται να αρθρώσει λέξη, καθώς η επίδραση της ομορφιάς του κοριτσιού είναι καταλυτική επάνω του και τον έχει κάνει να χάσει τη μιλιά του. «Είμαστε εδώ, εγώ και ο αφεντικός μου, γιατί ένα τεράστιο έντομο βρίσκεται μέσα στο σπίτι σας. Όχι το ίδιο ακριβώς, αλλά τα μικροσκοπικά αυγά του. Κι εμείς έχουμε έρθει εδώ για να τα εντοπίσουμε, πριν βγουν μέσα από αυτά έντομα που σύντομα θα γίνουν τεράστια».

Φανταστείτε τώρα το αστείο της κατάστασης: ένας Άγγλος ευγενής, κυνηγός φαντασμάτων πάππου προς πάππου, με τον υπηρέτη του, ντυμένοι με τη στολή κυνηγών εντόμων, στέκονται στην εξώπορτα μιας κλασικής αγγλικής μονοκατοικίας μπροστά σε ένα φάντασμα που έχει την όψη της ομορφότερης γυναίκας που έχει δει ποτέ του ο κύριος Ρότζερς.

Φάρσα; Πεπρωμένο; Βόμβα στη ροή της ιστορίας; Ανατροπή όπου ο κυνηγός γίνεται θήραμα; Απομάγευση της πραγματικότητας ή πραγμάτωση της μαγείας; Φεγγάρι ως ποιητικό αντικείμενο στοχασμού ή σκόνη προς χημική ανάλυση στα διαστημικά χοντροπάπουτσα του Νιλ Άρμστονγκ; 

Όπως και να το ονομάσει κανείς, η ιστορία παίρνει άλλη τροπή, ο κύριος Ρότζερς θα χρειαστεί να απαντήσει στο δίλημμα «συναίσθημα ή λογική», αλλά ακόμα κι έτσι, τίποτα δε συγκρίνεται με την ανατροπή που έρχεται λίγο πριν από το τέλος της ιστορίας. Ανατροπή πολύ καλά προετοιμασμένη, βέβαια, που δε θα έπρεπε να ταράξει τον προσεκτικό αναγνώστη, αλλά ποιος αναγνώστης μπορεί να αντισταθεί στο επαναλαμβανόμενο, νανουριστικό μοτίβο του αφηγητή Σεβαστιανού, στις τροπές του νου του και στις δαιδαλώδεις διαδρομές που κάνει μέχρι να ξαναγυρίσει στο ίδιο και στο ίδιο θέμα; Ποιος αναγνώστης μπορεί να αντισταθεί στον εύπλαστο και γεμάτο χάρη λόγο του Σταμάτη Κεσόγλου, στο ονειρικό τοπίο που στήνει και στο διαβρωτικό του χιούμορ που παραμονεύει σε κάθε σκηνή; Ποιος μπορεί να αντισταθεί στην αναζήτηση της αγάπης, που μοιάζει τελικά να είναι το κύριο θέμα του μυθιστορήματος; Κανείς! Ή μάλλον, μόνο εκείνος που, ξεχνώντας την ποιητική διάσταση του φεγγαριού, προτάσσει την ανάγκη μελέτης των πετρωμάτων και της χημικής σύστασης του παντοτινού δορυφόρου της Γης μας.

Ο κόσμος μας έχει πολλές διαστάσεις, κι αυτές εξερευνεί ο Σταμάτης Κεσόγλου μέσα από τα λόγια του 19χρονου υπηρέτη του. Και με αυτό τον τρόπο καταφέρνει να ισορροπήσει ανάμεσα στο όνειρο και στον εφιάλτη, ανάμεσα στο συναίσθημα και τη λογική, το χιούμορ και την καρικατούρα, την ποίηση και τον ρεαλισμό, την παραδομένη αλήθεια και το μοντέρνο παραμύθι. Και το κάνει άριστα!

Ðñïçãïýìåíï
Åðüìåíï


Page generated: 08/05/2021 11:23:28