Κατηγορίες

Σταμάτης Κεσόγλου, Η Λούση Λου είναι μια από εμάς

Σταμάτης Κεσόγλου, Η Λούση Λου είναι μια από εμάς

Η Ελένη Κατσαμά συνομιλεί με τον Σταμάτη Κεσόγλου με αφορμή την έκδοση του μυθιστορήματός του με τίτλο «Η Λούση Λου είναι μία από μας».

Στο νέο του μυθιστόρημα ο Σταμάτης Κεσόγλου συνδυάζει την ατμόσφαιρα μυστηρίου που μας προσφέρουν οι βρετανικές ιστορίες για φαντάσματα με το αέναο κυνήγι της αγάπης. Ήρωάς του είναι ένας Βρετανός Κυνηγός Φαντασμάτων, απόγονος μιας μεγάλης αριστοκρατικής οικογένειας Κυνηγών Φαντασμάτων, ο οποίος ζει σε έναν πύργο στην εξοχή με τον δεκαεννιάχρονο πανέξυπνο, πανταχού παρόντα υπηρέτη του και αφηγητή του μυθιστορήματος. Το πρόβλημα του ήρωα είναι πως ψάχνει να βρει φαντάσματα για να κυνηγήσει, ώστε να τιμήσει τη γενιά του, μόνο που δε βρίσκει. Κι έτσι απευθύνεται σε έναν ντετέκτιβ, ο οποίος σύντομα θα του δώσει τη διεύθυνση ενός φαντάσματος. Αυτού της Λούσης Λου...

Μια διαφορετική ιστορία φαντασμάτων.

Μια διαφορετική ιστορία αγάπης.

Μια διαφορετική ιστορία για όσους μάς έμαθαν πως είμαστε κι εμείς διαφορετικοί.

 

Πώς σκέφτηκες αυτή την παράξενη ιστορία;

Με έναν πολύ συνηθισμένο τρόπο. Κάθισα δηλαδή στο γραφείο μου και είπα «τώρα θα γράψω μια ιστορία για φαντάσματα». Αμέσως μετά άρχισα να κάνω μια νοερή οντισιόν και χρειάστηκε να δω πολλά φαντάσματα μέσα στο μυαλό μου, κι όταν κάποια στιγμή βρέθηκε το κατάλληλο, έγραψα τις πρώτες λέξεις. Κι όταν ήρθαν οι λέξεις έγιναν όλα πιο εύκολα.

 

Γιατί διάλεξες το 1963 για να την τοποθετήσεις;

Κατ’ αρχάς ήθελα η ιστορία να τοποθετείται χρονικά μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και πριν από την πρώτη προσεδάφιση ανθρώπου στη σελήνη. Η δεκαετία του εξήντα ήταν επίσης μια συνειδητή μου επιλογή, και νομίζω, αν σκεφτεί κανείς με πόσα πολλά πράγματα είναι συνδεδεμένη εκείνη η δεκαετία, θα καταλάβει το γιατί. Τώρα όσον αφορά τη συγκεκριμένη χρονιά ομολογώ ότι τη διάλεξα στην τύχη, θα μπορούσε να είναι και το 1962 ή το 1964, ένας χρόνος πριν ή ένας χρόνος μετά δε θα άλλαζε κάτι.

 

 Έχεις την ικανότητα να αφηγηθείς μια λυπητερή ιστορία με ξεκαρδιστικό τρόπο. Θέλεις να μας μιλήσεις γι' αυτό;

Μάλλον είναι κάτι εύκολο για μένα, γιατί το κάνω συχνά και στη ζωή μου για να τη βγάζω κάπως καθαρή. Συναισθηματικά εννοώ. Και για να γίνω πιο συγκεκριμένος: κάθε φορά που κάτι με κάνει να νιώθω άβολα, μου το αφηγούμαι μετά με ξεκαρδιστικό τρόπο. Και γελάω πολύ, και εξακολουθώ βέβαια να νιώθω άβολα, αλλά τουλάχιστον γελάω.

 

Συχνά νομίζουμε πως είμαστε "ένας από εμάς" ενώ στ' αλήθεια είμαστε "ένας από τους άλλους". Πώς γίνεται αυτό;

Να απαντήσω ευχαρίστως, αλλά πρέπει πρώτα να μου διευκρινίσεις ποιοι είμαστε εμείς και ποιοι οι άλλοι.

 

Ας πούμε πως εμείς είμαστε οι άνθρωποι και οι άλλοι είναι τα φαντάσματα. Ας πούμε πως εμείς είμαστε τα φαντάσματα και οι άλλοι είναι οι άνθρωποι. Τι προκαλεί αυτή την παρανόηση, να νομίζει κάποιος ότι είναι άνθρωπος ενώ είναι φάντασμα ή να νομίζει πως είναι φάντασμα ενώ είναι άνθρωπος; Και τι ορίζει ποιος είναι τι;

Το πιο άτιμο πράγμα σε αυτή τη ζωή είναι ότι δυσκολευόμαστε πολύ να μάθουμε ποιοι πραγματικά είμαστε και πως ακόμα και στον καθρέφτη βλέπουμε ένα είδωλο. Κι επειδή ακριβώς η αυτογνωσία είναι δύσκολη υπόθεση, τους ορισμούς συνήθως τους αναλαμβάνει αυτός που έχει την περισσότερη δύναμη ως άτομο ή ως ομάδα. Έτσι δε γίνεται; Πάντα κάποιος πιο δυνατός δε μας λέει ποιοι είμαστε, και την ίδια στιγμή μάς επιβάλλει μια εικόνα για τον εαυτό μας; Κάποτε βέβαια εύχομαι να αλλάξει αυτό. Κάποτε θα έπρεπε τους ορισμούς να τους θέσει αυτός που τα κατάφερε να μάθει τελικά ποιος είναι.

 

Ποια είναι τελικά η Λούση Λου; Τι χαρακτήρας είναι ο κύριος Ρότζερς; Ο Σεβαστιανός;

Αυτό που μπορώ με βεβαιότητα να πω είναι ότι η Λούση Λου είναι η πρωταγωνίστρια της ιστορίας, ο κύριος Ρότζερς ο πρωταγωνιστής της και ο Σεβαστιανός ο αφηγητής. Τα υπόλοιπα τα βρίσκουν οι ίδιοι μόνοι τους, και γι’ αυτό έφτιαξα αυτή την ιστορία, για να τους βοηθήσω να τα βρουν.

 

"Για όποιο πλάσμα υπάρχει στον κόσμο υπάρχει κι ένα άλλο που το κυνηγάει". Πού αναφέρεσαι;

Θα δώσω παραδείγματα, βγαλμένα από τη ζωή: ο Τομ κυνηγάει τον Τζέρι, ο Δρακουμέλ τα Στρουμφάκια, ο κακός ο λύκος την Κοκκινοσκουφίτσα. Αλλά μπορεί και η Κοκκινοσκουφίτσα τον κακό τον λύκο. Μάλιστα αυτό για μένα είναι ο ορισμός της αφηγηματικής «γιορτής»: να αρχίσει να κυνηγάει η Κοκκινοσκουφίτσα τον κακό λύκο.

 

Υπάρχουν φαντάσματα;

Πώς δεν υπάρχουν; Αυτή τη στιγμή μάλιστα σε ένα παράλληλο σύμπαν δυο φαντάσματα συζητούν μεταξύ τους και το ένα ρωτά το άλλο: «υπάρχουν άνθρωποι;».

 

Τι μπορεί να συμβεί όταν ένας κυνηγός φαντασμάτων συναντήσει ένα φάντασμα;

Το ίδιο πράγμα που μπορεί να συμβεί κάθε φορά που κάποιος συναντάει κάποιον άλλο: μια ιστορία!

 

"Ό,τι αγαπάμε το σκοτώνουμε εμείς στο τέλος". Αυτό το έγραψες επειδή ο κύριος Ρότζερς έπρεπε τελικά να κάνει τη δουλειά του;

Όχι μόνο, όλο αυτό είναι η πανάρχαια ιστορία των ανθρώπων που δεν είναι σε θέση να κυβερνήσουν τα αισθήματά τους και στο τέλος ακόμα και τα πιο ευγενή αισθήματα αποβαίνουν καταστροφικά. Και γίνεται βέβαια αυτό πολλές φορές, αλλά δε σημαίνει ότι γίνεται και πάντα: γιατί καμιά φορά οι άνθρωποι αλλάζουν και οι ιστορίες μπορούν να ελπίζουν σε ένα καλύτερο τέλος.

 

Τι μπορεί να στοιχειώσει έναν άνθρωπο;

Τα πάντα. Είμαι βέβαιος ότι ειδικά από μια ηλικία και μετά μπορούν να μας στοιχειώσουν τα πάντα. Αλλά αυτό είναι και απελευθερωτικό μάλλον. Γιατί το να ξέρεις ότι μπορούν να σε στοιχειώσουν τα πάντα σού δίνει τη δυνατότητα να μη φοβάσαι πολύ τίποτα.

 

Έγραψες μια ιστορία με φαντάσματα ή μια ιστορία για τη διαφορετικότητα;

Έγραψα πάνω απ’ όλα μια ιστορία γι’ αυτούς που θα τη διαβάσουν. Τις ιστορίες οι αναγνώστες τους τις κάνουν ό,τι θέλουν, και καλά κάνουν, γιατί οι ιστορίες είναι και δικές τους. Και μπορεί στο τέλος να αποφασίσουν πως η Λούση Λου είναι μια ιστορία που δεν αφορά ούτε τα φαντάσματα ούτε τη διαφορετικότητα. Μπορεί να πουν πως είναι μια ιστορία για το φεγγάρι.

Ðñïçãïýìåíï
Åðüìåíï


Page generated: 26/02/2021 11:24:54