Κατηγορίες

Άρθρο

Ελένη Κωνσταντινίδου, Οι τελευταίες μέρες της Γκριζούπολης

Ελένη Κωνσταντινίδου, Οι τελευταίες μέρες της Γκριζούπολης

Γράφει η Βασούλα Κατέρη

 

Λίγες μέρες απομένουν στην Γκριζούπολη για να πετάξει μια για πάντα από πάνω της το γκρίζο και να ντυθεί με τα πιο όμορφα χρώματα της φύσης. Αυτή σίγουρα δεν είναι μια εύκολη υπόθεση. Να όμως που κάτι μεταφυσικό πλανάται στον αέρα και μέρα με τη μέρα κάτι αλλάζει. Είναι αυτό το κάτι που σπρώχνει τον Ντίνο, τον πολύχρωμο παπαγάλο, ν’ ανοίξει τα φτερά του και να ταξιδέψει για πρώτη φορά μακριά από τη Σοφία, την αγαπημένη του φίλη. Είναι που η Σοφία δε λέει να ξεκολλήσει από την ταράτσα και ονειρεύεται μια ζωή σε γυάλινα σπίτια που θα της επιτρέπουν να βλέπει ανεμπόδιστα το γαλάζιο τ’ ουρανού. Είναι αυτή η μυστική σχέση που έχει με τον παπαγάλο της, που συνομιλούν, επικοινωνούν, μοιράζονται. Έτσι όταν ο Ντίνος τής εξομολογείται την επιθυμία του να ταξιδέψει και αυτή τη διάχυτη αίσθηση που έχει ότι κάποιος τον καλεί, εκείνη παραμερίζει τη θλίψη της, ανοίγει το παράθυρο και τον απελευθερώνει. Την ίδια στιγμή ρίχνει το βλέμμα της χαμηλά στον δρόμο και παρατηρεί μαζεμένο κόσμο σ’ ένα σημείο. Τρέχει αμέσως να δει τι συμβαίνει. Και πραγματικά πρόκειται για ένα μικρό θαύμα. Οι άνθρωποι κοιτάζουν έκπληκτοι, απορημένοι. Σε μια σχισμή του τσιμεντένιου πεζοδρομίου έχουν φυτρώσει μοβ αγριολούλουδα. Ένα εννιάχρονο αγόρι, ο Σπύρος, λέει ότι είναι καμπανούλες, του τις έδειξε κάποτε ο παππούς του σ’ ένα βιβλίο. Η Σοφία και ο Σπύρος γρήγορα γίνονται φίλοι. Έχουν πολλά να πουν μιας και τ’ αγριολούλουδα άρχισαν ν’ ανθίζουν και σε άλλες γειτονιές της Γκριζούπολης. Είναι βέβαιο ότι κάτι πολύ παράξενο συμβαίνει. Πώς μεταφέρονται ο σπόροι των λουλουδιών και πού βρίσκουν ελεύθερο χώμα ν’ αναπτυχθούν; Τότε η Σοφία εκμυστηρεύεται στον Σπύρο ότι μπορεί να συνεννοείται με τον παπαγάλο της κι ότι εκείνος τον τελευταίο καιρό ένιωθε ένα ισχυρό κάλεσμα, γι’ αυτό πέταξε προς άγνωστη κατεύθυνση.

Την ίδια στιγμή ο Ντίνος συναντά την Κίκα, το περιστέρι, το οποίο του αποκαλύπτει την αποστολή του και μπαίνουν σ’ ένα χωροτούνελ. Οδηγούνται στο δάσος του Αμαζονίου. Εκεί υπεραιωνόβια δέντρα συνεδριάζουν για την τύχη των ανθρώπων και αποφασίζουν τελικά να τους βοηθήσουν. Υπέρτατο σύνθημα είναι το «σπάστε το τσιμέντο!». Ο συνδετικός κρίκος με τους ανθρώπους, ο εκλεκτός, είναι ο Ντίνος, ο παπαγάλος. Μέσω της Σοφίας όλα τα παιδιά μαθαίνουν το μυστικό σχέδιο και παίρνουν μέρος στην επιχείρηση καταστροφής του τσιμέντου. Οι σπόροι των φυτών πρέπει να βρουν εύφορο έδαφος για ν’ αναπτυχθούν. Η Σοφία αναλαμβάνει δράση με έκδηλο ενθουσιασμό. Όλα τα παιδιά στέκονται στο πλευρό της και κραδαίνουν από ένα αντικείμενο που θα τους βοηθήσει στο σκάψιμο. Δίνουν ραντεβού την ημέρα των εγκαινίων του καινούριου αεροδρομίου, αφού οι μεγάλοι θα λείπουν, ώστε να μην κινήσουν υποψίες. Ο χρόνος όμως κυλά και τα σεβάσμια δέντρα στο δάσος του Αμαζονίου δε μένουν «αμετακίνητα». Ο γερο-Τσίκο, το έλατο, ο στρατηγός Σέρμαν, μια γιγάντια σεκόγια, η Τζαρντίν Τζούνιπερ, ο Μαθουσάλας, το πεύκο, και η Γηραιά Ελιά των Βουβών απλώνουν τις ρίζες τους, αγκαλιάζονται κι ακόμη ένα θαύμα συντελείται. «Το ξύπνημα του νερού». Μια πανίσχυρη δύναμη ενεργοποιείται. Φως και νερό θ’ αναγεννήσουν την Γκριζούπολη. Μέσα σε λίγη ώρα θα υψωθούν δέντρα που χρειάζονταν χρόνια για να μεγαλώσουν, θ’ ανθίσουν παντού λουλούδια. Μένει μόνο να εξολοθρευτεί το τσιμέντο. Τα παιδιά με αρχηγό τη Σοφία είναι έτοιμα να ξεκινήσουν όταν ξαφνικά βρίσκονται μπροστά σε μια ευχάριστη έκπληξη. Κανείς από τους μεγάλους δεν πήγε στα εγκαίνια του αεροδρομίου. Η μαμά του Σπύρου έχει ανακαλύψει το μυστικό των παιδιών και προσκαλεί γονείς, θείους, φίλους να βοηθήσουν στην επιχείρηση «Σπάστε το τσιμέντο». Τα κομπρεσέρ τρυπάνε με δύναμη. Όλοι μαζί για μια ολόκληρη μέρα δίνουν σκληρό αγώνα για να πετάξουν το γκρίζο από την πόλη τους. Το φρεσκοσκαμμένο χώμα απλώνεται πάλι απ’ άκρη σ’ άκρη έτοιμο να καλλιεργηθεί. Έτσι, το επόμενο πρωί η δύναμη του νερού, η ζεστασιά του φωτός μεταμορφώνουν τους σπόρους που έχουν εναποθέσει τα πουλιά σε δέντρα, θάμνους, λουλούδια. Οι κάτοικοι της Γκριζούπολης ξυπνούν με χαρούμενη διάθεση σε μια αναγεννημένη πόλη γεμάτη χρώματα και ευωδιές, απαλλαγμένη από το ψυχρό γκρι του τσιμέντου.

Στις Τελευταίες μέρες της Γκριζούπολης η συγγραφέας εκφράζει την ανησυχία της για την απομάκρυνση των ανθρώπων από τη φύση. Προβάλλει τη σπουδαιότητα της αρμονικής επαφής του ανθρώπου με το φυσικό του περιβάλλον: «…δεν ξέρουμε πόσο μας λείπει η επαφή με τη Φύση μέχρι να κάνουμε μια εκδρομή στο δάσος ή να παίξουμε μέχρι τελικής πτώσεως σε μια παραλία». Επισημαίνει τη δύναμη των στοιχείων της φύσης καθώς και το γεγονός ότι η ανθρώπινη ύπαρξη είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη φυσική ζωή στον πλανήτη Γη ως αναπόσπαστο κομμάτι της. Επιδιώκει επίσης να καταδείξει την ανιαρή και μονότονη καθημερινότητα στις μεγαλουπόλεις όπου κυριαρχεί το ψυχρό γκρίζο μπετόν και απουσιάζει το χρώμα και η ποικιλία φυτών και δέντρων. Η απουσία χρωμάτων κατά κάποιο τρόπο προκαλεί την απουσία συναισθημάτων. Μακριά από τις μυρωδιές και τους ήχους της φύσης οι άνθρωποι χάνουν τη χαρά τους ή δεν την αναζητούν κι έτσι σιγά σιγά μαραζώνουν. Ωστόσο η ελπίδα υπάρχει. Την κρατούν ζωντανή τα παιδιά. Η Σοφία δεν είναι ένα αλλόκοτο παιδί, αλλά ένα ευαίσθητο παιδί που συναισθάνεται και καταφέρνει να επικοινωνεί με τον παπαγάλο της. Είναι το κορίτσι που θα ξεσηκώσει την επανάσταση ενάντια στο γκρίζο και στο συμπαγές τσιμέντο. Οι μικροί ήρωες με πίστη και ζήλο θα παρασύρουν και τους μεγάλους Η ιδιόμορφη επικοινωνία μεταξύ παιδιού και πτηνού είναι το όχημα για την εξέλιξη της ιστορίας. Αξιοσημείωτες είναι και οι παρεμβάσεις του αφηγητή που ταυτίζεται με τη συγγραφέα και επιλεκτικά βγαίνει από τη δράση, είτε δίνοντας περαιτέρω πληροφορίες στον αναγνώστη για το έργο είτε εκφράζοντας τις σκέψεις του εν είδει επιμυθίου. Από την άλλη, τα υπαρκτά υπεραιωνόβια δέντρα δημιουργούν μια μυθική ατμόσφαιρα αν σκεφτεί κανείς ότι το γηραιότερο, ο γερο-Τσίκο, ζει ήδη στη Γη 9.550 χρόνια. Τα σοφά δέντρα δίνουν ακόμη μια ευκαιρία στους ανθρώπους, στέκονται δίπλα τους και δε χρησιμοποιούν τις πανίσχυρες δυνάμεις τους για να τους αφανίσουν. Η Ελένη Κωνσταντινίδου, με λόγο σύγχρονο και απλό, συνθέτει μια ιστορία που ψυχαγωγεί τους νεαρούς αναγνώστες, αλλά ταυτόχρονα τους ευαισθητοποιεί ώστε να αγαπούν, να σέβονται και να επιζητούν να ζουν σε πόλεις πολύχρωμες, σε αρμονία με τη φύση.

 

Η Βασούλα Κατέρη είναι αναγνώστρια και έχει μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών με ειδίκευση "Ανάγωση, Φιλαναγνωσία και Εκπαιδευτικό Υλικό" από το ΕΚΠΑ.

Επόμενο


Page generated: 28/09/2020 05:41:13