Κατηγορίες

Άρθρο

Αγγελική Βαρελλά, Ο Θεός αγαπά τα πουλιά

Αγγελική Βαρελλά, Ο Θεός αγαπά τα πουλιά

Γράφει η Βασούλα Κατέρη

Ο Θεός αγαπά τα πουλιά, διαφορετικά δεν θα τους είχε χαρίσει ένα ζευγάρι φτερά, όπως χάρισε στους αγγέλους του. Η φράση αυτή από το έργο του Άξελ Μουντέ, Χρονικό του Σαν Μικέλε, γίνεται η αφορμή για να ξεδιπλωθεί μια ιστορία που περίτεχνα έπλασε η αξιόλογη συγγραφέας Αγγελική Βαρελλά. Η κ. Λίγεια, αγαπημένη δασκάλα των μαθητών της έκτης δημοτικού, συχνά αναφέρει τη φράση αυτή στα «παιδιά» της, που με τη σειρά της κι εκείνη την αφομοίωσε όταν η καθηγήτριά της στο γυμνάσιο, η κ. Φωτεινή, της χάρισε το υπέροχο βιβλίο του Μουντέ. Ήταν γιατρός και κατόρθωσε να σώσει τα πουλιά από τον δυνάστη τους χαρίζοντάς τους ένα πανέμορφο καταφύγιο, το βουνό Μπαρμπαρόσα στο Κάπρι της Ιταλίας. Έτσι, η αγάπη για τα πουλιά είχε φωλιάσει για καλά σ’ εκείνη την τάξη. Ένα απόγευμα, μόλις τα παιδιά σχόλασαν και κατευθύνονταν προς τα σπίτια τους, έγιναν μάρτυρες μιας απότομης πτώσης ενός πελαργού ακριβώς μπροστά από την πόρτα του γηροκομείου που βρισκόταν λίγο πιο κάτω από το σχολείο τους. Ένας ηλικιωμένος, ο κ. Ευάγγελος, έσπευσε και πήρε το τραυματισμένο πουλί στην αγκαλιά του. Χάιδεψε τρυφερά το στραπατσαρισμένο φτέρωμά του και σαν κάτι να ψιθύρισε στ’ αυτί του. Τα παιδιά τον παρατηρούσαν, έκπληκτα κι αυτά, με ειλικρινές ενδιαφέρον και περιέργεια. Η Νίτα, ο Λεωνίδας, ο Δημήτρης, ο Θύμιος, η Δανάη και η Νεφέλη από εκείνο το δειλινό έγιναν οι καθημερινοί επισκέπτες του οίκου ευγηρίας. Ο πελαργός, που μέρα τη μέρα ανακτούσε τις δυνάμεις του, γεφύρωσε το χάσμα των γενεών. Την παρέα συμπλήρωσε και η δασκάλα, που είδε κι έπαθε να βγάλει άκρη από τις ενθουσιώδεις και αποσπασματικές περιγραφές των παιδιών για το τι τελικά είχε συμβεί εκείνο το απόγευμα, όταν ο Φιπιά εξαντλημένος έπεσε στο κατώφλι του γηροκομείου. Με χαρά επισκέφθηκε κι εκείνη την παρέα των σοφών της ζωής και προς μεγάλη της έκπληξη ανάμεσά τους βρισκόταν η καθηγήτριά της, η κ. Φωτεινή. Συγκινημένες κι οι δυο μιλούσαν για τα περασμένα, αλλά και τα τωρινά. Σ’ αυτό το διάστημα μικροί και μεγάλοι, νέοι και γέροι ήρθαν κοντά και δημιούργησαν δεσμούς τέτοιους που ευφραίνουν την καρδιά και ανυψώνουν τον άνθρωπο. Η Νίτα βρήκε στο πρόσωπο του κ. Ευάγγελου τον παππού που δεν είχε. Η μαμά του Λεωνίδα άνοιξε την καρδιά της στην κ. Φωτεινή. Ο Θύμιος χόρεψε με την κ. Ερμίνα. Όλοι οι ήρωες ανεξαρτήτως ηλικίας είχαν μια ιστορία να μοιραστούν, όμορφη ή άσχημη. Ακολούθησε η γιορτή στο δημαρχείο με προσκεκλημένους μαθητές και «γεγηρακότες» όλους μαζί σε μια παρέα. Η χαρά, η συγκίνηση και το κέφι ξεχείλιζαν. Όμως στη ζωή όλα μπορούν ν’ αλλάξουν από στιγμή σε στιγμή και τότε χρειάζεται θάρρος. «Θαρσείν χρει», έλεγε ο κ. Ευάγγελος στη Νίτα. Κι η μικρή στην αρχή δεν το κατανοούσε, ώσπου ήρθε ο Εγκέλαδος και σε μια στιγμή ταρακούνησε τη ζωή της συθέμελα.

Στο βιβλίο αυτό η συγγραφέας μάς προτρέπει να δούμε το γήρας χωρίς φόβο και αποστροφή, μας προσκαλεί να γνωρίσουμε καλύτερα και να αγκαλιάσουμε τρυφερά τους ηλικιωμένους, να τους περιθάλψουμε με στοργή, όπως φρόντισε ο κ. Ευάγγελος τον τραυματισμένο πελαργό. Επιπρόσθετα επισημαίνει τη δύναμη που έχουν οι ανθρώπινες σχέσεις. Τα συναισθήματα που πηγάζουν όταν αυτές είναι αγνές κι αυθόρμητες. Οι νεότεροι έχουν ανάγκη τη σοφία και την καρτερία των πρεσβύτερων, όπως κι οι ηλικιωμένοι χρειάζονται την αισιοδοξία και τη ρώμη που έχουν τα νιάτα. Η έγνοια του παιδιού για τον γονιό καθώς μεγαλώνει, αλλά κι αυτή η ατόφια, ανιδιοτελής αγάπη του εγγονιού για τον παππού, τη γιαγιά και το αντίστροφο είναι μοναδική. Η οικογένεια είναι ένας πανίσχυρος δεσμός που κρατά κάθε άνθρωπο δεμένο με τη ρίζα του και ταυτόχρονα του δίνει φτερά να δημιουργήσει το δικό του μέλλον. Η μια γενιά στηρίζεται στην άλλη και παίρνει ό,τι είναι πολύτιμο. Για όλα αυτά μιλάει η ιστορία της Αγγελικής Βαρελλά γραμμένη με ενάργεια και χιούμορ. Τα είδη των πτηνών που συνθέτουν τον τίτλο κάθε κεφαλαίου έχουν επιλεγεί προσεχτικά και χρησιμοποιούνται ως σύμβολα ανάλογα με τα χαρακτηριστικά τους. Τα παπαγαλάκια είναι τα πιο αφοσιωμένα ζευγάρια, όπως οι γονείς της Νίτας. Ο γκιόνης είναι κλαψοπούλι, οιωνός δυσάρεστων γεγονότων. Τα περιστέρια είναι περίφημοι μαντατοφόροι. Ο λόγος είναι συμβολικός, αλληγορικός, μεταφορικός. Το κείμενο βρίθει από έννοιες, λογοπαίγνια, παροιμίες και παιχνίδια της γλώσσας μας. Κυρίως μέσα από το βασίλειο των πουλιών αντλείται το γλωσσικό υλικό. Αντιπελάργηση ονομάζεται η αγάπη προς τους ηλικιωμένους, δανεισμένη από την αφοσίωση των πελαργών στους ανήμπορους γεννήτορές τους. Κύκνειο άσμα λέγεται το τελευταίο τραγούδι των κύκνων πριν αποχαιρετήσουν τη ζωή. Νιος στο κατάρτι, γέρος στο τιμόνι, λέει μια παροιμία. Ο νεαρός αναγνώστης ανακαλύπτει καινούριες λέξεις και νοήματα, ωστόσο η σημασία τους είναι προφανής κι αυτό συμπληρώνει το παιχνίδισμα και ενισχύει την απόλαυση της ανάγνωσης. Το βιβλίο Ο Θεός αγαπά τα πουλιά είναι ένα τρυφερό ανάγνωσμα που γοητεύει νεαρούς και μη αναγνώστες και τους φέρνει αντιμέτωπους με τις αλήθειες της ζωής.

 

Η Βασούλα Κατέρη είναι αναγνώστρια και έχει μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών με ειδίκευση "Ανάγνωση, Φιλαναγνωσία και Εκπαιδευτικό Υλικό" από το ΕΚΠΑ.

 

Προηγούμενο
Επόμενο


Page generated: 03/06/2020 19:40:13