Κατηγορίες

Άρθρο

Ωδή...σσεια μιας έφηβης

Ωδή...σσεια μιας έφηβης

Γράφει η Ευαγγελία Θεοδωρίδου

6:40 π.μ.

«Καλημέρα, μωρό μου!»

«Πού την είδες την καλή;»

7:00 π.μ.

«Ξύπνησες;»

«Για να με βλέπεις!»

8:00 π.μ.

«Καλά να περάσεις!

«Σχολείο και καλά δεν πάει».

3:00 μ.μ.

«Γύρισες;»

«Όχι. Αυτό που βλέπεις είναι το ολόγραμμά μου».

«Πώς πέρασες;»

«Σχολείο ήμουν, μαμά. Πώς θες να περάσω; Χάλια».

6:00 μ.μ.

«Αγάπη μου, θέλεις να πεις στη μανούλα αυτό που σε απασχολεί;»

«Και να σου πω τι σημασία θα έχει; Αφού ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ».

Και οι μέρες περνάνε. Και γίνονται εβδομάδες. Και οι εβδομάδες γίνονται μήνες. Και οι μήνες γίνονται χρόνια και εγώ, η έρμη μάνα, προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ. Δεκαπέντε συναπτά έτη full time μαμά και ακόμα η κόρη μου μου λέει πως δεν την καταλαβαίνω. Και έρχεται η στιγμή που αναρωτιέμαι: Τι κάνω λάθος; Είμαι μόνο εγώ ή υπάρχουν και άλλοι γονείς που ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ το ίδιο τους το παιδί;

Ώσπου ένα μεσημέρι, εκεί που έχεις εγκαταλείψει κάθε ελπίδα να καταλάβεις, ανοίγει η πόρτα του γραφείου σου και η έφηβη κόρη σου εμφανίζεται ξαφνικά μπροστά σου. Στρογγυλοκάθεται στην καρέκλα απέναντί σου και σε καρφώνει με εκείνο το βλέμμα που απαιτεί από εσένα να παρατήσεις ό,τι κάνεις και να της δώσεις την αμέριστη προσοχή σου. Παίρνει μια βαθιά ανάσα και με όλη την ωριμότητα που αυτή η ηλικία διαθέτει, αλλά εμείς οι ενήλικοι πολλές φορές αρνούμαστε να τη δούμε, σε ρωτάει: «Μαμά, αλήθεια... γιατί ήρθαμε στη Σουηδία;».

«Για το καλό το δικό σου και της αδερφής σου, φυσικά» αποκρίνεσαι για να πάρεις την πληρωμένη απάντηση:

«Και πώς ξέρετε εσείς ποιο είναι το δικό μας το καλό; Αυτό δεν μπορώ να το καταλάβω με τίποτα».

Εκείνη τη στιγμή αντιλαμβάνεσαι πως στον διάλογο με το παιδί σου είσαστε πλέον δύο που δεν καταλαβαίνετε και ψάχνεις να βρεις έναν κοινό κώδικα επικοινωνίας, μία κοινή γλώσσα για να μιλήσεις μαζί του και να του δείξεις πως εσύ, ο ενήλικας, καταλαβαίνεις πολύ περισσότερα πράγματα από ό,τι εκείνο πιστεύει. Μπορεί στο εφηβικό μυαλό του να βρίσκεσαι πιο κοντά στην εποχή των παγετώνων παρά στη δική του εποχή, αλλά είναι στο χέρι σου να του αποδείξεις πως το χάσμα που σας χωρίζει δεν είναι τόσο μεγάλο όσο φαίνεται.

Πώς μπορείς να το καταφέρεις αυτό;

Είναι πολύ απλό.

Κλείνεις τα μάτια και γυρίζεις τον χρόνο πίσω, τότε που και εσύ ήσουν έφηβη και είχες τις ίδιες αναζητήσεις, τις ίδιες ανασφάλειες, τα ίδια «γιατί» με αυτό το παιδί που κάθεται απέναντί σου και σου ζητάει να του δώσεις κάποιες εξηγήσεις. Αφού σαν ενήλικας δυσκολεύεσαι να επικοινωνήσεις μαζί του, το κάνεις σαν έφηβος. Μπαίνεις στη θέση του και του μιλάς στη δική του γλώσσα.

Και κάπως έτσι γεννιέται η Δάφνη, η δεκαπεντάχρονη ηρωίδα του βιβλίου σου. Η φωνή σου γίνεται φωνή της, οι σκέψεις σου γίνονται σκέψεις της και όλα όσα ήθελες να πεις στους γονείς σου τα λέει εκείνη στους δικούς της. Ξαναζείς τα πρώτα σου ερωτικά σκιρτήματα, τους θρυλικούς καβγάδες με τη μαμά σου για το πρωινό ξύπνημα και το διάβασμα, τις ατέλειωτες ώρες μπροστά στον καθρέφτη με την κολλητή σου πριν την έξοδο του Σαββάτου, τα ξενύχτια με τους φίλους σου, τις ψαγμένες συζητήσεις με τον μπαμπά σου, το κλάμα που έριξες, αγκαλιά με το μαξιλάρι, γιατί τα χάλασες με το αγόρι σου και εκείνο το καταραμένο πρωινό που μαθαίνεις πως θα πρέπει να τα αφήσεις όλα αυτά πίσω και να φύγεις μακριά.

Η ιστορία σου γίνεται η ιστορία της Δάφνης. Η «Ωδή...σσειά» σου γίνεται η «Ωδή...σσεια μιας έφηβης». «Ωδή...σσεια» κάθε έφηβης.

Μια μέρα που επιστρέφεις από τη δουλειά, η κόρη σου σε περιμένει στην κουζίνα με το βιβλίο σου στα χέρια της. Σηκώνεται από την καρέκλα που κάθεται και πλησιάζει προς το μέρος σου. Στέκεται μπροστά σου, σε κοιτάζει στα μάτια και σου λέει:  «Τελικά, ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ!».

Προηγούμενο
Επόμενο


Page generated: 23/02/2020 02:37:32